Harmony Korine'nin ilk yönetmenlik denemesi olan Gummo (1997), geleneksel anlatı yapısını reddederek izleyiciyi sarsıcı bir deneyime davet ediyor. Film, Ohio'da hayali Xenia kasabasında, bir kasırganın yarattığı fiziksel ve psikolojik enkazın ortasında yaşayan bir grup gencin ve sakinin günlük hayatından kesitler sunar. Belgesel ile kurgu arasında gidip gelen bir tarzda, karakterlerin anlamsız, sıkıcı ve bazen rahatsız edici rutinlerini izleriz. Tavşan avlamak, tiner çekmek, boş zamanları öldürmek gibi eylemler, bir varoluşsal boşluğun tezahürü olarak karşımıza çıkar.

Oyunculuk performansları çoğunlukla profesyonel olmayan oyuncularla gerçekleştirilmiş, bu da filme ham ve otantik bir hava katmıştır. Karakterlerin diyalogları ve davranışları senaryolaştırılmış gibi durmaz, daha çok yakalanmış anlar izlenimi verir. Korine'nin yönetmenliği, estetize edilmiş çirkinlik ve kasıtlı bir düzensizlik üzerine kuruludur. Görüntü yönetimi, bulanık VHS kayıtlarından keskin 35mm çekimlere geçişler yaparak, izleyicinin algısını sürekli oynar.

Gummo, izlenmesi gereken bir film çünkü Amerikan sinemasının sınırlarını zorlayan, rahatsız edici ama bir o kadar da dürüst bir yapım. 'Amerikan Rüyası'nın karanlık, terkedilmiş arka bahçesine cesurca bakıyor. Komedi ve dram unsurlarını, absürt ve trajik olanla harmanlayarak, kenar mahalle yaşamının şiirsel ve aynı zamanda ürkütücü bir portresini çiziyor. Eğer deneysel sinemaya, geleneksel olmayan anlatılara ilgi duyuyorsanız, Gummo sizi derinden etkileyecek ve üzerine uzun uzun düşündürecek bir deneyim sunacaktır.