Bernardo Bertolucci'nin yönettiği 1972 yapımı Last Tango in Paris, sinema tarihinde derin izler bırakan ve sınırları zorlayan bir dramdır. Film, karısının intiharıyla sarsılan orta yaşlı Amerikalı Paul (Marlon Brando) ile nişanlı genç Fransız Jeanne (Maria Schneider) arasında, Paris'te anonim bir dairede başlayan tutkulu ve karmaşık bir ilişkiyi merkezine alır. Paul, ilişkinin yalnızca fiziksel ve isimsiz kalmasında ısrar ederken, Jeanne bu gizli buluşmaların kendi hayatına etkisiyle boğuşur.

Marlon Brando, Paul karakterine derin bir yas, öfke ve kırılganlık katarken, sinema tarihinin en çıplak ve dürüst performanslarından birini sergiler. Maria Schneider ise Jeanne'in masumiyet, merak ve iç çatışmalarını ince bir duyarlılıkla yansıtır. İkili arasındaki kimya, filmin rahatsız edici gerçekçiliğinin temelini oluşturur.

Bertolucci'nin yönetmenliği, Vittorio Storaro'nun lirik görüntü yönetimiyle birleşerek, Paris'in melankolik atmosferini karakterlerin iç dünyalarıyla ustalıkla harmanlar. Film, yas, yalnızlık, cinsellik ve özgürlük arayışı gibi evrensel temaları, geleneksel anlatı kalıplarını reddederek irdeler.

Last Tango in Paris, ilk çıktığı dönemde büyük tartışmalara yol açmış, sansürle karşılaşmış ve birçok ülkede yasaklanmıştır. Ancak, zaman içinde yetişkin ilişkilerin karmaşıklığını cesurca ele alan bir sanat eseri olarak kabul görmüştür. Seyirciyi rahatsız eden, düşündüren ve sorgulatan bu film, 1970'lerin sinema dilini şekillendiren önemli yapımlardan biridir. Oyunculukları, görsel dili ve derin psikolojik alt metniyle, olgun izleyicilere hitap eden unutulmaz bir deneyim sunar.