Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, kuzey İtalya'da kurulan kukla faşist Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adam (Bir Hakim, Bir Dük, Bir Piskopos ve Bir Başkan), genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak, 120 gün boyunca sistematik bir ahlaki ve fiziksel çöküş sürecine tabi tutarlar. Film, faşizmin yapısını, iktidarın cinsellik ve şiddetle olan ilişkisini, tüketim toplumunun yozlaşmasını ve insan doğasının karanlık köşelerini acımasız bir metaforlar dizisi üzerinden irdeler.

Pasolini'nin yönetmenliği, soğuk, mesafeli ve neredeyse belgeselvari bir estetikle izleyiciyi rahatsız edici bir gözlemci konumuna yerleştirir. Oyunculuklar, kurbanların pasifliği ve zalimlerin teatral, grotesk performansları üzerinden iktidar dinamiklerini vurgular. Görüntü yönetimi ve kompozisyonlar, Rönesans tablolarını andıran bir düzenleme içinde, dehşeti estetize eder.

'Salò', basit bir şiddet tasviri değil, totaliter sistemlerin, kapitalist tüketimin ve insanlığın karanlık potansiyelinin radikal bir eleştirisidir. İzleyiciyi pasif bir eğlence arayışından çıkarıp, rahatsız edici sorular sormaya zorlar. Bu nedenle, sinemanın sınırlarını test eden, cesur ve düşündürücü bir sanat eseri olarak kabul edilir. Ancak, aşırı şiddet ve rahatsız edici içeriği nedeniyle izleyici tercihine dikkatle yaklaşılmalıdır. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamlanan bu film, onun sanatsal mirasının en sert ve en unutulmaz parçasıdır.